Na czym polega dobre nauczanie

Kto naucza crossmintona, staje przed innym zadaniem niż ten, kto w niego gra. Nie musisz sam umieć perfekcyjnego uderzenia — musisz sprawić, by inni je znaleźli. To osobne rzemiosło, i można się go nauczyć.

Najważniejsza postawa podstawowa jest prosta: myśl od strony grania. Ludzie przychodzą do crossmintona, bo chcą grać, nie dlatego, że chcą rozkładać na czynniki przebiegi ruchowe. Kto każe grupie przez pół godziny w izolacji ćwiczyć uderzenia, zanim dojdzie do pierwszej wymiany, traci właśnie to, co tych ludzi przyprowadziło. Dobre nauczanie wprowadza ludzi wcześnie do gry i szlifuje technikę stamtąd.

Wynika z tego myśl przewodnia, która przewija się przez wszystkie kolejne moduły: najpierw doświadczenie, potem wyjaśnienie. Pozwól uczącym się przeżyć sytuację, zanim ją wyjaśnisz. Początkujący, który zauważył, że nie dosięga speedera, rozumie pracę nóg inaczej niż ten, któremu wyjaśnisz ją z góry.

Widź siebie jako ogrodnika, nie jako wykładowcę przy tablicy. Tworzysz warunki, w których coś rośnie — właściwe formy gry, odpowiednie zadania —, i wkraczasz celowo tam, gdzie to konieczne. Rosnąć musi sama umiejętność.

Cztery kolejne moduły pokazują cztery rzemiosła nauczania: uczynić treść przystępną, rozpoznawać i korygować błędy, budować ćwiczenia, prowadzić grupę.

Pomyśl o trenerze lub nauczycielu, u którego sam czegoś dobrze się nauczyłeś — w jakimkolwiek sporcie czy przedmiocie. Co ta osoba konkretnie robiła? Dużo wyjaśniała, czy pozwalała ci wcześnie samemu próbować? Jak obchodziła się z błędami? Zanotuj sobie dwie, trzy rzeczy, które chciałbyś przejąć. Twoja własna historia uczenia się to najlepsze pierwsze źródło twojego stylu nauczania.