Obrona w parze

Gdy przeciwnik atakuje, wasza para staje się jednostką obronną. Teraz chodzi o to, by pokryć powierzchnię, zdjąć z ataku tempo i wypatrzeć moment, w którym sami możecie znów uderzyć.

Najważniejsze w obronie jest to, byście sensownie podzielili powierzchnię i nie zostawili luki, w którą przeciwnik może mocno wbić. Każdy kryje swój obszar, a najgroźniejsza przestrzeń — tam, gdzie przeciwnik może położyć swoją najmocniejszą piłkę — musi być zabezpieczona. Stoicie głębiej i szerzej, by mieć czas na reakcję.

W obronie świadomie zdejmujesz tempo. Zamiast odbijać mocną piłkę mocno, odsyłasz ją kontrolowanie, kupujesz sobie czas i czekasz na błąd lub słabsze zagranie przeciwnika. Każde pewne odbicie trzyma was w wymianie i zmusza przeciwnika, by atak zbudował jeszcze raz.

I wypatrujesz momentu przełączenia. Gdy tylko atak przeciwnika słabnie — krótszy smecz, wysoka piłka —, to wasz sygnał, by z obrony przejść do ataku. Obrona w deblu nigdy nie jest tylko odpieraniem; to czekanie na własną szansę.

Jesteście razem tarczą, która wyłapuje szturm. Tarcza z luką jest bezwartościowa — sztuką jest, by wasze dwie połowy bez luk wchodziły jedna w drugą, aż atak się wyczerpie.

Kryć powierzchnię, zdejmować tempo