Smecz z wyskoku

Smecz z wyskoku to najpotężniejszy stopień rozbudowy twojego ataku. Odbijasz się, by trafić speedera jeszcze wyżej i wcześniej — i zyskujesz przez to stromszy kąt i więcej presji.

Zysk tkwi w wysokości. Im wyżej trafiasz, tym stromiej możesz zbić speedera w dół, i tym mniej czasu zostaje przeciwnikowi. Wyskok wynosi cię ponad punkt kontaktu, który osiągnąłbyś z ziemi, i łączy tak wysoki punkt kontaktu z siłą smecza. Dlatego buduje się na wczesnym przyjmowaniu: chodzi o najwcześniejszy i najwyższy możliwy kontakt.

Przebieg łączy odbicie i uderzenie w jeden ruch. Odbijasz się, trafiasz w najwyższym punkcie wyskoku pełnym batem i wracasz na ziemię gotów do uderzenia. Uderzenie dzieje się w powietrzu, w szczycie wyskoku.

Tu smecz z wyskoku jest zarazem sprawą fizyczną — i tu staranność jest ważna. Odbicie i lądowanie mocno obciążają nogi i stawy. Miękkie, kontrolowane lądowanie jest ważniejsze niż wysokość wyskoku. Buduj smecz z wyskoku stopniowo, na solidnej podstawie z siły i pracy nóg, a do części atletycznej w razie wątpliwości weź wykwalifikowane prowadzenie. Czysto wylądowany, kontrolowany wyskok bije dziki, wysoki.

Smecz z wyskoku przypomina siatkarza, który wznosi się do ataku: wysokość tworzy kąt, z którego piłka spada nieosiągalnie w dół. Ale każdy dobry atakujący ląduje miękko i kontrolowanie.

I jak przy smeczu z ziemi obowiązuje: stałość i powrót przed maksymalnym tempem. Po smeczu z wyskoku musisz natychmiast znów być w równowadze i gotowy.

Wysokość dla kąta