Wyobrażanie sobie gry

Twój mózg rozróżnia między żywo wyobrażonym a faktycznie wykonanym ruchem słabiej, niż myślisz. Jeśli dokładnie wyobrazisz sobie uderzenie, aktywujesz w mózgu podobne wzorce co przy prawdziwym uderzeniu. Tę zdolność możesz wykorzystać — na treningu i wprost w grze.

Trening wyobrażeniowy znaczy przećwiczyć ruch lub sytuację w głowie, zanim ją wykonasz. Przed meczem możesz wyobrazić sobie, jak pewnie serwujesz, jak spokojnie przetrzymujesz długą wymianę, jak zachowujesz się w wyrównanym secie. Im żywiej, tym lepiej: zobacz przed sobą pole, poczuj rakietę, usłysz chwilę trafienia.

Także w środku gry pomaga wyobrażenie. Zanim zaserwujesz, widzisz na chwilę przed sobą tor lotu, który chcesz trafić — płaski, długi, w narożnik bekhendowy. Ten krótki wewnętrzny podgląd ustawia twój ruch, jeszcze zanim go zaczniesz.

Skoczek narciarski stoi na górze na belce i przejeżdża skok w głowie, zanim ruszy — każdy zakręt, każdy ruch. Ta wewnętrzna próba generalna czyni prawdziwy skok pewniejszym. Tak samo wyobrażasz sobie swoje uderzenie, zanim je zagrasz.

Wyobrażenie nie zastępuje ćwiczenia, ale je wzmacnia. Kilka minut świadomego wyobrażenia przed meczem albo krótki podgląd przed serwisem kosztują niewiele, a działają wyczuwalnie.

Weź przed następnym meczem dwie minuty i wyobraź sobie żywo, jak dobrze grasz: pewny serwis, spokojnie przetrzymana wymiana, pewnie poprowadzony wyrównany set. Użyj w miarę możliwości wszystkich zmysłów — wzroku, czucia, słuchu. Ćwicz potem w grze krótki podgląd: zanim zaserwujesz, widzisz na moment przed sobą tor lotu, który chcesz trafić. Obserwuj, czy twój serwis podąża za wyobrażeniem.