Umawianie się

Debel żyje z porozumienia. Dwoje graczy, którzy ze sobą rozmawiają, lepiej pokrywa pole i popełnia mniej błędów niż dwoje, którzy w milczeniu grają obok siebie. Rozmowa jest w deblu częścią gry, nie sprawą uboczną.

Porozumienie ma trzy proste momenty. Przed punktem ustalacie krótko najważniejsze: kto serwuje, kto w razie wątpliwości bierze środek, na co uważacie? Jedno zdanie wystarczy. W czasie wymiany krótkie okrzyki — „Moja!", „Twoja!", „Zostaw!" — pomagają partnerowi szybko zdecydować. A między punktami dajecie sobie zwięzły, przyjazny feedback: „Grajmy więcej na jego bekhend".

Równie ważne jak co, jest jak. Debel to współdziałanie, nie przeciwdziałanie. Gdy partner popełni błąd, dodające otuchy „Nic się nie stało, następna!" pomaga bardziej niż krytyka. Para, która się nawzajem podnosi, gra lepiej niż taka, która robi sobie wyrzuty. Zostań głośny, zostań pozytywny.

Najważniejsze to w ogóle rozmawiać. Wielu początkujących gra w ciszy z nieśmiałości — i oddaje tym największą zaletę debla.

Dwoje, którzy razem niosą ciężki mebel, wołają do siebie „W lewo!", „Stój!", „Dalej!". Bez tych słów potykają się. Z nimi niosą bez trudu.

Pomyśl o swoim ostatnim deblu: rozmawialiście ze sobą, czy graliście w milczeniu obok siebie? Postanów sobie na następny raz trzy proste rzeczy: przed punktem krótko ustalić najważniejsze, w czasie wymiany wołać „Moja!"/„Twoja!", a po błędzie partnera zareagować dodając otuchy zamiast krytykować. Obserwuj, czy jako zespół lepiej gracie razem, gdy rozmawiacie.