Kierowanie dialogiem wewnętrznym

W twojej głowie nieustannie toczy się rozmowa — z samym sobą. Po błędzie mówi może „nie znowu", przed ważnym punktem „byle teraz nie". Ta wewnętrzna rozmowa wpływa na twoją grę mocniej, niż jesteś tego świadomy. Dobra wiadomość: możesz nią kierować.

Są dwa użyteczne rodzaje dialogu wewnętrznego. Instruujący kieruje twoją uwagę na zadanie: „płasko i długo", „trafiać wcześnie", „oczy na speedera". Działa jak krótka autoinstrukcja i dowodnie poprawia dokładność i koordynację. Dodający otuchy daje ci energię i pewność: „dawaj, dalej", „dasz radę". Pomaga w momentach, w których głowa chce się poddać.

Najważniejszym krokiem jest przeformułowanie negatywnego dialogu wewnętrznego. Zdanie „nie mogę stracić tego punktu" paraliżuje, bo wskazuje na zagrożenie. Przeformułuj je na „gram teraz pewnie na bekhend" — zdanie, które pozwala ci działać. Wymieniasz myśl, która cię blokuje, na taką, która cię prowadzi.

Twój dialog wewnętrzny jest jak trener, który podszeptuje ci w trakcie gry. Ty decydujesz, czy ten trener w ciebie wątpi, czy jasno i spokojnie cię instruuje. To twój głos — więc daj mu właściwe słowa.

Najskuteczniejsze są krótkie, stałe formuły. Jedno, dwa słowa, które powtarzasz sobie raz za razem, stają się niezawodnymi kotwicami w grze.

Zwróć w następnym meczu raz świadomie uwagę na swoją wewnętrzną rozmowę — zwłaszcza po błędach i przed ważnymi punktami. Co sobie mówisz? Wybierz potem dwie stałe formuły: jedną instruującą do zadania (na przykład „płasko i długo") i jedną dodającą otuchy na trudne momenty (na przykład „dawaj, dalej"). Weź typowe negatywne zdanie, które sobie mówisz, i przeformułuj je na zorientowane na działanie. Ćwicz, by w grze świadomie sięgać po te słowa.