Optymalny stan startowy

Każdy gracz ma stan, w którym gra najlepiej: akurat właściwie pobudzony, ani zbyt spięty, ani zbyt ospały. Poznanie tego optymalnego stanu startowego i świadome jego wywoływanie to jedna z najsubtelniejszych umiejętności mentalnych eksperta.

Szczególne jest to: ten punkt jest u każdego inny. Jeden gra najlepiej mocno napięty i pełen energii, drugi spokojny i opanowany. Za dużo napięcia czyni nerwowym i spiętym, za mało czyni zmęczonym i nieskupionym. Twoim zadaniem jest znaleźć swój własny optymalny punkt — przez obserwację: jak się czułeś, gdy grałeś szczególnie dobrze?

Najważniejszym narzędziem, by wywołać ten stan, jest stała rutyna przedstartowa. Niezmienna sekwencja przed meczem — rozgrzewka, kilka oddechów, krótkie wyobrażenie, znajome formuły — przełącza cię w tryb startowy. Działa podwójnie: odbiera ci decyzje i daje pewność, bo już wiele razy zadziałała.

A tu zmiana myślenia, która wiele zmienia: zdenerwowanie przed ważnym meczem nie jest wrogiem. Kołatanie serca, napięcie — to energia, którą twoje ciało udostępnia, by umożliwić najwyższą formę. Kto odczytuje zdenerwowanie jako pozytywny znak i wykorzystuje jego energię, zamiast z nim walczyć, gra lepiej.

Twój stan startowy jest jak temperatura pracy silnika. Za zimny nie chodzi równo, za gorący się przegrzewa. Rutyna przedstartowa doprowadza cię dokładnie do temperatury, w której chodzisz najlepiej.

Wróć myślami do dwóch, trzech swoich najlepszych meczów: jak się przed nimi i w ich trakcie czułeś — raczej spokojnie czy raczej mocno napięty? To wskazówka co do twojego optymalnego stanu. Zbuduj sobie z tego stałą rutynę przedstartową, która cię tam doprowadza (np. rozgrzewka, kilka świadomych oddechów, krótkie wyobrażenie, twoje formuły). I ćwicz przeformułowanie: gdy następnym razem przed ważnym meczem będziesz zdenerwowany, powiedz sobie, że ta energia ci pomaga — i wykorzystaj ją.