Uczynić treść przystępną

Początkujący nie może zwracać uwagi na dziesięć rzeczy naraz. Twoim pierwszym zadaniem w nauczaniu jest więc uczynić treść mniejszą, niż jest — sprowadzić ją do jej rdzenia.

Każda technika ma węzeł, na którym stoi lub upada. Przy chwycie to luźna ręka, przy serwisie punkt kontaktu poniżej dłoni uderzającej, przy drivie punkt kontaktu przed ciałem. Gdy znajdziesz ten jeden rdzeń i wszystko inne najpierw pominiesz, dajesz uczącemu się coś, co faktycznie może wcielić w życie. Dziesięć poprawnych wskazówek naraz jest gorsze niż ta jedna, która się liczy.

Trzy drogi prowadzą do zrozumienia i najlepiej działają razem. Pokazać: zrób ruch przed nimi, powoli i z takiego kąta, z którego widać rdzeń. Powiedzieć: daj zwięzłe, jasne polecenie — co robić, nie czego unikać. I dać obraz: dobra analogia sięga dalej niż dziesięć pojęć technicznych. „Podaj rączce rękę" siedzi natychmiast; „obróć dłoń w lekko pronowane położenie neutralne" dezorientuje.

Obraz do tego, którego sam możesz użyć: jeden obraz na jedną rzecz. Gdy zauważysz, że potrzebujesz trzech porównań, by wyjaśnić jeden ruch, to znaczy, że nie sprowadziłeś go jeszcze do rdzenia.

Właśnie przy osobach przechodzących z innych sportów rakietowych obowiązuje: nawiąż do tego, co już umieją, i nazwij tylko tę jedną rzecz, która jest inna. To oszczędza obu stronom wiele trudu.

Wybierz technikę z części dla początkujących — chwyt, serwis lub forhend. Sformułuj dla niej trzy rzeczy: ten jeden rdzeń ruchu w jednym zdaniu, zwięzłe polecenie działania, i obraz lub analogię. Sprawdź potem samokrytycznie: czy rdzeń dałoby się zredukować jeszcze bardziej? To ćwiczenie — redukcja do istoty — to podstawowa umiejętność każdego nauczania.