Ruch nadgarstka: bat

W części dla początkujących nadgarstek świadomie pozostawał spokojny, a siła szła z ramienia, barku i nóg. To był fundament. Teraz budujesz na nim ruch, który nadaje uderzeniu jego właściwe tempo: strzelenie nadgarstka. Bat, który był wciąż zapowiadany.

Wyobraź sobie, jak strzela bat: rączka ledwie się rusza, ale na końcu sznura powstaje ogromna prędkość. Dokładnie tak działa twoje uderzenie. Ramię i ciało wprawiają rakietę w drogę, a w ostatniej chwili przed trafieniem przedramię wkręca się do środka, a nadgarstek strzela do przodu. To ostatnie strzelenie zwielokrotnia prędkość główki rakiety, bez wkładania większej siły.

Kluczem jest timing. Strzał przychodzi późno — tuż przed punktem kontaktu, nie wcześniej. Za wcześnie, a przyspieszenie ulatnia się, zanim speeder tam dotrze. Dokładnie w chwili trafienia napięcie uwalnia się z luźno trzymanego nadgarstka.

I tu opłaca się luźny chwyt, który ćwiczysz od początku. Spięty nadgarstek nie może strzelić. Tylko luźna ręka, która dopiero w chwili trafienia krótko się usztywnia, tworzy bat. Mocno robi się na ułamek kontaktu, potem znów rozluźniasz.

Ten ruch tkwi od teraz w niemal każdym mocnym uderzeniu — w drivie, w clearze, w smeczu. To przejście od kontrolowanego uderzenia podstawowego do gry pod presją.

Wyczuć czas strzału