Zachować spokój, gdy gra jest nie fair

Nie wszystko w grze jest sprawiedliwe. Piłka, która ledwie była na aucie, a mimo to się liczy. Przeciwnik, który gra na czas albo prowokuje. Seria pecha. Ekspert wyróżnia się tym, że takie rzeczy nie wytrącają go z toru.

Kluczem jest proste rozróżnienie: są rzeczy, które kontrolujesz, i rzeczy, których nie kontrolujesz. Sporna decyzja, zachowanie przeciwnika, szczęście — wszystko to leży poza twoją kontrolą. Twoja reakcja na to, twoja następna piłka, twoja koncentracja — to leży w twojej ręce. Kto trwoni energię na to, co niekontrolowalne, odbiera ją temu, co kontrolowalne.

Szczególnie prowokacja przeciwnika jest pułapką. Kto da się zezłościć, gra dokładnie tę grę, której chce przeciwnik — traci koncentrację i podejmuje gorsze decyzje. Najmocniejszą odpowiedzią na prowokację jest niezakłócone kontynuowanie własnej gry. Twój spokój jest zarazem twoją bronią.

To nie znaczy, że niesprawiedliwość nie może cię poruszać. Ale odhaczasz ją jak własny błąd — krótko przyjąć do wiadomości, potem świadomie skierować spojrzenie na następną piłkę. Gest odhaczenia, który znasz z części dla początkujących, pomaga i tutaj.

Niesprawiedliwość jest jak zła pogoda na wędrówce. Nie możesz jej zmienić, a oburzanie się na nią nie posuwa cię ani o krok. Kto opuszcza głowę i idzie dalej, dociera; kto staje i przeklina, traci tylko czas.

Przypomnij sobie mecz, w którym niesprawiedliwa decyzja lub prowokujący przeciwnik wytrącił cię ze spokoju. Ile energii kosztowała cię złość? Ćwicz rozróżnienie: co z tego mogłeś kontrolować, a czego nie? Postanów sobie następnym razem to, co niekontrolowalne, krótko odhaczyć — swoim gestem odhaczenia — i skierować energię natychmiast na swoją następną piłkę. Przeciw prowokacji twoja spokojna dalsza gra to najlepsza odpowiedź.