Typy przeciwników i kontrśrodki

Żaden przeciwnik nie jest jak drugi, ale wielu wpada w powracające typy. Kto te typy rozpoznaje, ma na każdego gotowy kontrśrodek — i nie musi w każdym meczu zaczynać od zera.

Przeciw atakującemu, który stale bije mocno i chce szybko zakończyć punkt, zdejmujesz tempo. Wysokie, głębokie piłki wypychają go w tył i odbierają mu pozycję ataku; krótkie piłki zmuszają go do przodu, z jego strefy komfortu. Odmawiasz mu rytmu, którego szuka.

Przeciw graczowi defensywnemu, który wszystko odsyła i czeka na twój błąd, pomaga cierpliwość. Ruszasz go po wszystkich czterech narożnikach, wydłużasz wymiany i czekasz, aż zmęczenie lub niecierpliwość doprowadzą go do błędu. Kto sam robi się tu niecierpliwy i szuka ryzyka, gra mu na rękę.

Przeciw wolnemu lub mało ruchliwemu przeciwnikowi grasz szerokie kąty i długie drogi. Zmuszasz go, by ogarniał dużo terenu, i trafiasz w przestrzenie, których nie dosięga na czas.

Jesteś lekarzem, który najpierw stawia diagnozę, a potem wybiera odpowiedni środek. Ta sama recepta na każdego przeciwnika działa równie mało jak to samo lekarstwo na każdą chorobę.

Kontrśrodek zaczyna się od wczesnej diagnozy: w rozgrzewce i pierwszych punktach rozpoznajesz typ — i nastawiasz się na niego, zamiast grać przeciw każdemu tak samo.

Pomyśl o trzech przeciwnikach, przeciw którym często grasz. Któremu typowi odpowiada każdy — atakujący, gracz defensywny, mało ruchliwy gracz, czy mieszanka? Obmyśl dla każdego prosty kontrśrodek: zdjąć tempo, zmęczyć po czterech narożnikach, wymusić długie drogi. Postanów sobie w następnym meczu już w rozgrzewce określić typ przeciwnika i zastosować swoją receptę wcześnie.