Rozpoznawanie i korygowanie błędów

Korygowanie to więcej niż nazwanie błędu. Właściwa sztuka polega na znalezieniu za widocznym błędem przyczyny — bo oba rzadko są tym samym.

Przykład: speeder uczącego się ląduje zawsze za krótko. To objaw. Przyczyna może leżeć całkiem gdzie indziej — w spiętym chwycie, w zbyt późnym punkcie kontaktu, w braku przeniesienia ciężaru, w złej pozycji wyjściowej. Kto tylko leczy objaw („graj dalej"), niczego nie zmienia. Kto trafi w przyczynę, rozwiązuje problem jedną wskazówką.

Dlatego dobre korygowanie rozpada się na trzy kroki. Po pierwsze zobaczyć: patrz celowo na miejsce, w którym powstaje ruch, nie tylko na jego rezultat. Po drugie wywnioskować: zapytaj siebie, która przyczyna najprawdopodobniej wyjaśnia zobaczony obraz błędu. Po trzecie zakomunikować: daj dokładnie jedną wskazówkę, która adresuje przyczynę — sformułowaną pozytywnie, jako działanie, które uczący się może wykonać. „Trafiaj speedera bardziej z przodu" prowadzi dalej niż „trafiasz za późno".

Bądź diagnostą, nie komentatorem. Komentator opisuje, co poszło źle. Diagnosta znajduje, dlaczego — i tylko to da się leczyć.

Ważna zasada na koniec: koryguj oszczędnie. Jedna korekta, która siedzi, jest warta więcej niż pięć, które przytłaczają uczącego się. I daj ruchowi czas — nie każda zmiana chwyta za pierwszym razem.

Weź częsty obraz błędu — na przykład „serwis idzie zawsze na aut" albo „bekhend przychodzi za krótko". Zbierz dla tego jednego objawu co najmniej trzy możliwe przyczyny w różnych miejscach ruchu. Obmyśl potem dla każdej przyczyny pozytywną, zorientowaną na działanie wskazówkę korygującą. To ćwiczenie — wnioskować z jednego objawu o kilku możliwych przyczynach — to istota korygowania.