Gra na zewnątrz

Crossminton to gra na dworze — jako taka został wymyślony. Nie zna siatki; między dwoma polami leży strefa neutralna, i właśnie to czyni go grywalnym wszędzie: na plaży, w parku, na łące, na boisku. Kto przywykł do gry w hali, na zewnątrz trafia na nowe warunki, które zmieniają grę.

Najważniejszą różnicą jest wiatr. Bez siatki i z otwartym torem lotu wiatr działa wprost na speedera. Do tego speeder jest stworzony: cięższy, węższy i krótszy niż lotka, leci stabilnie i jest dobrze grywalny do mniej więcej siły wiatru 4. Przy silniejszym wietrze jest specjalnie do tego opracowany, cięższy speeder (Cross Speeder) zamiast szybszego Match Speedera — na turnieju zmodyfikowany speeder może jednak zostać użyty tylko za zgodą organizatora i sędziego głównego.

Także podłoże się zmienia: piasek, trawa, mączka czy sztuczna trawa wymagają za każdym razem innej pracy nóg niż twarda podłoga hali. A słońce, wilgoć i upał dochodzą jako warunki, których w hali nie ma. Nie na ostatnim miejscu reguła zmiany stron ma na zewnątrz namacalny sens: wyrównuje wiatr i światło między obiema stronami.

Kolejne moduły omawiają te warunki po kolei. Myśl przewodnia jest zawsze ta sama: na zewnątrz grasz z warunkami, nie przeciw nim.

Żeglarz nie przeklina wiatru, ustawia żagle. Na zewnątrz otoczenie jest twoim współgraczem — kto je czyta, ma przewagę.

Pomyśl o ostatnim razie, gdy grałeś na zewnątrz: który warunek najbardziej zmienił twoją grę — wiatr, podłoże, słońce czy upał? I czy próbowałeś z nim walczyć, czy się na niego nastawić? Postanów sobie następnym razem na zewnątrz najpierw świadomie odczytać warunki, zanim zaczniesz grać — tak jak czytasz przeciwnika.